اصول
1: اصل تمایز بنیادین و روششناسی میان اطلاق مقامی و قاعده عدم الدلیل دلیل العدم در تحلیل احکام شرعی[1]
2: اصل محدودیت کاربرد اطلاق مقامی به مجموع ادله موجود و عدم استفاده برای تک دلیل منفرد[2]
۶,۰۰۰ تومان
اصول
۱: اصل تمایز بنیادین و روششناسی میان اطلاق مقامی و قاعده عدم الدلیل دلیل العدم در تحلیل احکام شرعی[۱]
۲: اصل محدودیت کاربرد اطلاق مقامی به مجموع ادله موجود و عدم استفاده برای تک دلیل منفرد[۲]
۳: اصل بررسی دقیق میزان ابتلاء مسأله در جامعه برای استناد به قاعده عدم الدلیل دلیل العدم[۳]
۴: اصل تاثیر شدت یا ضعف دواعی بر إخفاء و نقش آن در اعتبار قاعده عدم الدلیل دلیل العدم[۴]
۵: اصل اهمیت مقام بیان شارع در موارد اطلاق مقامی برای تحلیل دقیق و مستدل احکام شرعی[۵]
[۱] . تاکید بر اینکه این دو قاعده بر مبنای مباحث نظری متفاوت شکل گرفتهاند و هر یک برای تحلیل ویژهای از مجموع ادله یا نبود دلیل در جامعه کاربرد دارد و نباید با یکدیگر خلط شوند.
[۲] . تاکید بر این نکته که اطلاق مقامی تنها زمانی قابل استناد است که مجموعهای از ادله موجود باشد و برای یک دلیل منفرد نمیتوان از آن بهره برد.






نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.