اصالت ضرورت احراز ظهور اطلاقات نصوصی در اثبات قواعد عام احکام فقهی

اصول

1: اصل تأکید بر جایگاه ظهور اطلاقی به‌عنوان مبنای معتبر در اثبات احکام شرعی[1]

2: اصل کفایت ظهور اطلاقی در مقام اثبات با وجود اشکالات ناظر به قلمرو و شمول[2]

3: اصل تقدم ظهور اطلاقی در موارد فقدان تقیید عقلی یا عرفی قابل تشخیص[3]

4: اصل استقلال ظهور اطلاقی از اشکالات صغروی در مقام حجیت و اعتبار استنباطی[4]

5: اصل نقش‌آفرینی ظهور اطلاقی در تأمین پیوستگی استنباط میان نصوص و مسائل نوظهور[5]

[1] . ظهور اطلاقی نصوص، یکی از مهم‌ترین ادله معتبر در فرآیند استنباط احکام محسوب می‌شود و نقش تعیین‌کننده‌ای در کشف مراد شارع در غیاب ادله مقید دارد.

[2] . اگرچه اشکالات صغروی ممکن است دامنه شمول اطلاق را محدود کنند، اما اصل ظهور اطلاقی در مقام اثبات همچنان معتبر بوده و مانع حجیت آن نمی‌شود.