چکیده
گفتوگوی اجتماعی یکی از ظرفیتهای اساسی در مدیریت جامعه و ایجاد پیوند میان مردم، نهادها و ساختارهای مدیریتی به شمار میآید. تضعیف این ظرفیت و غلبه الگوهای واکنشی–بحرانی در مواجهه با مسائل اجتماعی، زمینه کاهش اعتماد عمومی، محدود شدن مشارکت اجتماعی و افزایش فاصله میان جامعه و نظام مدیریتی را فراهم میسازد. پژوهش حاضر با هدف تبیین اصالت و ضرورت احیای ظرفیت گفتوگوی اجتماعی بر اساس دادههای وحیانی و ولائی، به بررسی نقش این ظرفیت در تولید اعتماد، تقویت سرمایه اجتماعی و ارتقای کارآمدی مدیریت جامعه میپردازد. در این رویکرد، گفتوگوی اجتماعی صرفاً یک ابزار ارتباطی نبوده، بلکه بهعنوان سازوکاری مبتنی بر اصولی همچون اخوت، شورا، کرامت انسانی، عدالت، مسئولیتپذیری و مشارکت عمومی مورد توجه قرار میگیرد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که احیای گفتوگوی اجتماعی میتواند زمینه شناخت دقیقتر واقعیتهای جامعه، بهرهگیری از خرد جمعی، تقویت همبستگی اجتماعی و جایگزینی رویکردهای پیشگیرانه و گفتوگومحور به جای مدیریت واکنشی را فراهم سازد. بر این اساس، توسعه سازوکارهای ارتباطی پایدار، تقویت نقش نهادهای اجتماعی، بهرهگیری از تجربههای جمعی و ایجاد بسترهای مشارکت عمومی، از الزامات تحقق مدیریت جامعه مبتنی بر اعتماد و تعامل اجتماعی است.
واژگان کلیدی
گفتوگوی اجتماعی؛ دادههای وحیانی و ولائی؛ اعتماد اجتماعی؛ سرمایه اجتماعی؛ مدیریت جامعه؛ حکمرانی مشارکتی؛ خرد جمعی؛ مشارکت اجتماعی؛ اخوت اجتماعی؛ الگوهای واکنشی–بحرانی.
اصول
۱: اصل بازآرایی جایگاه گفتوگوی اجتماعی بهعنوان بستر تحقق شناخت متقابل، همبستگی اجتماعی و تعامل سازنده میان اقشار مختلف جامعه[1]
۲: اصل توسعه ظرفیتهای ارتباطی جامعه در جهت تقویت مشارکت عمومی، مسئولیتپذیری اجتماعی و گسترش تعامل میان شهروندان، نهادها و ساختارهای مدیریتی[2]
۳: اصل اعتمادسازی از طریق گفتوگوی اجتماعی بهعنوان مبنای استحکام روابط میان مردم و نظام مدیریتی و زمینهساز افزایش سرمایه اجتماعی[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.