اصالت تعریف شدن حکمرانی به اعمال حاکمیت توأمان دولت با مردم همراه با باورهای دینی و مفهومی منسجم و نظام‌مند

اصول

1: اصل پیوند توأمان و هماهنگ میان مردم و دولت در فرآیند حکمرانی دینی با رعایت انسجام اجتماعی و پایبندی به ارزش‌های دینی[1]

2: اصل حکمرانی دینی در سایه ارزش‌ها و باورهای جامعه به‌عنوان چارچوب فهم مسائل اجتماعی و معنادارسازی فرآیندهای حکمرانی ^[2]

3: اصل وجود همزمان مسائل واقعی و عینی مردم در عرصه اجتماعی و آشکار شدن معنا و ساختار این پدیده‌ها در قلمرو حکمرانی دینی[3]

4: اصل نقش بنیادین باورها و آموزه‌های دینی در ایجاد انسجام فکری، ارزش‌محوری و نظم نظام‌مند در فرآیندهای حکمرانی دینی[4]

5: اصل تجلی ساختار حکمرانی در ابعاد نظری، فرهنگی و اجتماعی برای شکل‌گیری نظم و انسجام در روابط میان نهادها و مردم ^[5]

[1] . حکمرانی در معنای واقعی خود زمانی تحقق می‌یابد که تصمیم‌گیری‌ها و اداره امور، توأمان از ظرفیت‌ها، نقش‌ها و دیدگاه‌های مردم و دولت بهره‌مند باشد و انسجام آن بدون مشارکت فعال هر یک از طرفین ممکن نباشد، زیرا تعامل هم‌زمان دو سطح، زمینه ساز مشروعیت و اثرگذاری اجتماعی است.

[2] . حکمرانی دینی بدون توجه به نظام ارزش‌ها و باورهای دینی جامعه معنا پیدا نمی‌کند، زیرا ارزش‌ها ملاک شناسایی مسائل اجتماعی و تعیین اهمیت آن‌ها هستند و تغییر در این نظام، تحولی اساسی در سبک، محتوا و مفهوم حکمرانی ایجاد خواهد کرد.