اصالت ساقی‌الحسین بودن عباس‌بن علی

اصول

• اصل باب‌الحسین بودن عباس به‌مثابه آستانه یگانه ورود به ساحت قدسی حسینی[۱]
• اصل سقایت به‌عنوان ظهور اسم اعظم الهی در موقف قیامتی کربلا[۲]
• اصل عطش مضاعف ساقی به‌عنوان اوج فنا و تحقق کامل حقیقت عشق[۳]
• اصل تصدع کوه عباسی در برابر قرآن ناطق حسینی[۴]
• اصل ادب مع‌الله در گذر از اسماء جلالیه و بریدن دستان یداللهی[۵]

[۱]. عباس حقیقتاً آستان حسین است و در رمز ابجدی نام او با «باب‌الحسین» یکی می‌شود. این یگانگی نشان می‌دهد که هیچ سالکی به مقام فنا و بقای حسینی نمی‌رسد مگر آنکه از باب عباسی عبور کند. سقایت عباسی به‌عنوان حقیقت باب‌الحسین، نقطه ورود به تجلیات لاهوتی ساحت حسینی است.

[۲]. چنان‌که خداوند در نظام آفرینش با اسماء خویش خلق و ربوبیت و افاضه می‌کند، در نظام حسینی نیز با اسم اعظم عباس ظهور می‌کند. سقایت در این مقام نه تنها خدمت به تشنگان، بلکه تجلی اسم اعظم است که قیامت عاشورا را برپا می‌دارد.