اصالت ضرورت تنظیم برنامه مذاکرات از سوی خود (و نه از سوی دشمن)

اصول

1: اصل اهمیت کنترل درونی بر فرآیند طراحی چارچوب مذاکرات در حفظ استقلال تصمیم‌گیری و صیانت از منافع راهبردی در تعاملات سیاسی[1]

2: اصل نقش تعیین‌کننده طراحی دستورکار مذاکرات در شکل‌دهی به جهت کلی گفت‌وگو و توازن اولیه در فرآیند تعامل سیاسی[2]

3: اصل تأثیر پیش‌فرض‌های مفهومی و زبانی در ایجاد میدان ادراکی مذاکرات و شکل‌دهی به برداشت اولیه از مسئله[3]

4: اصل پیوند میان ابتکار عمل در طراحی مذاکرات و میزان وابستگی ذهنی و ساختاری به مفروضات طرف مقابل[4]

5: اصل ضرورت تفکیک میان نقش فعال در طراحی فرآیند مذاکره و موقعیت واکنشی در برابر چارچوب‌های از پیش تعیین‌شده[5]

[1] . در این چارچوب، تنظیم چارچوب اولیه مذاکرات به‌عنوان یکی از عناصر تعیین‌کننده در میزان استقلال تصمیم‌گیری تلقی می‌شود و نقش آن تنها به سطح اجرایی محدود نیست، بلکه به‌طور مستقیم بر کیفیت انتخاب‌ها، دامنه گزینه‌ها و میزان وابستگی به مفروضات طرف مقابل اثر می‌گذارد و در نتیجه در صیانت از منافع راهبردی جایگاه بنیادین پیدا می‌کند.

[2] . نحوه تعیین موضوعات، اولویت‌ها و سطح ورود به گفت‌وگو می‌تواند مسیر کلی مذاکره را از همان مراحل ابتدایی تحت تأثیر قرار دهد و نوعی جهت‌دهی اولیه ایجاد کند که در ادامه فرآیند نیز بر برداشت طرفین از مسئله، میزان اهمیت موضوعات و حتی نحوه تفسیر توافقات احتمالی اثرگذار خواهد بود.