اصالت ضرورت ترک مذاکره با دشمن به جهت ابلاغ عدم ترس از دشمن و ناکارآمدی قدرت وی

اصول

1: اصل دلالت راهبردی ترک مذاکره به‌مثابه نشانه‌ای روشن از نفی هراس از قدرت دشمن و بی‌اعتباری سازوکارهای فشار و ارعاب او[1]

2: اصل کارکرد عمیق ادراکی امتناع از مذاکره در تضعیف تصویر ذهنی دشمن از کارآمدی قدرت و اثربخشی فشارهای تحمیلی[2]

3: اصل نقش تعیین‌کننده ترک مذاکره در سلب امکان بهره‌برداری روانی و تبلیغاتی دشمن از فرآیند گفت‌وگو و پذیرش آن[3]

4: اصل آشکارسازی استقلال اراده سیاسی و مصونیت تصمیم‌گیری از فشارهای بیرونی از طریق خودداری از بازگشت به مذاکره[4]

5: اصل اختلال در دستگاه محاسباتی دشمن از رهگذر امتناع از پذیرش الگوهای رفتاری قابل پیش‌بینی در میدان تقابل[5]

[1] . ترک مذاکره در این چارچوب صرفاً خودداری از یک ارتباط سیاسی یا دیپلماتیک نیست، بلکه حامل این معناست که فشارهای اعمال‌شده از سوی دشمن نتوانسته‌اند در اراده سیاسی جبهه مقابل خللی ایجاد کنند و ابزارهای تهدید او از توان تحمیل خواست خویش برخوردار نیستند.

[2] . هنگامی که دشمن با وجود اعمال فشارهای سیاسی، اقتصادی یا روانی نشانه‌ای از عقب‌نشینی مشاهده نمی‌کند، تصویر ذهنی او از کارآمدی قدرت خویش دچار اختلال می‌شود و بخشی از سرمایه روانی و راهبردی او به‌تدریج فرسوده می‌گردد.