اصالت بیست و چهارم آیه دوم سوره نبأ: اصالت پیوند رحمانیت و رحیمیت الهی با طرح مسئله قیامت، تا نشان دهد معاد در پرتو رحمت و عدل الهی معنا می‌یابد

اصول

• اصل نمایش هماهنگی میان رحمت و عدل الهی در بیان مسائل قطعی اعتقادی^[۱]
• اصل هدایت مخاطب به فهم حقایق قطعی در فضای رحمانی و تربیتی^[۲]
• اصل طرح پرسش بنیادین در آغاز سوره به‌عنوان وسیله‌ای برای بیداری عقل و دل در پرتو لطف الهی^[۳]

چالش‌ها

• غفلت جامعه از تأثیر رحمت و عدالت الهی در فهم حقیقت معاد^[۴]
• درک ناصحیح از نقش پرسش در آموزش و هدایت دینی^[۵]

[۱]. آغاز سوره با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ» و سپس طرح پرسش درباره قیامت نشان می‌دهد که معاد هم عرصه عدالت و هم تجلی رحمت خداوند است.

[۲]. قرآن پرسش درباره «نبأ عظیم» را در فضایی رحمت‌آفرین مطرح می‌کند تا هم هدایت رخ دهد و هم مخاطب بدون ترس و اضطراب به حقیقت برسد.