اصالت سی و ششم آیه دوم سوره فلق: اصالت پناه بودن مقام ربوبیت فلقی از هرگونه شرور انسانی و افسون ها، طلسمات و بازوبندهای ساحرانه آنان

اصول

• اصل پناه بودن مقام ربوبیت فلقی در نظام جامع امنیت وجودی انسان مکلف^[۱]
• اصل ربوبیت فلقی به‌عنوان مرجع نهایی مهار و رفع شرور انسانی بالفعل^[۲]
• اصل نفی استقلال افسون‌ها در برابر مقام ربوبیت فلقی حاکم مطلق^[۳]
• اصل بطلان طلسمات با لحاظ فلق به‌مثابه شکافنده انسدادهای وجودی^[۴]
• اصل بازوبندهای ساحرانه و خطای اتکای وجودی به اشیای نمادین امنیت^[۵]

[۱]. امنیت حقیقی زمانی استقرار می‌یابد که تکیه ادراکی و عملی از اسباب متزلزل بریده شود و اتکای نهایی به قدرتی بازگردد که گشودن، تدبیر و صیانت را توأمان اعمال می‌کند.

[۲]. رفع آثار افعال زیان‌بار انسان‌ها تنها آنگاه معنادار است که فاعلیت محدود آنان در چارچوب اراده‌ای محیط، حاکم و مهارکننده تحلیل و بازتفسیر شود.