اصالت عبودیت شکرگزارانه حضرت نوح به‌عنوان نمونه کامل بندگی

اصول

• اصل ضرورت شکل‌گیری نگرش شکرگزارانه در تمامی وجوه عبودیت انسانی[1]
• اصل لزوم تداوم عبودیت مستمر به‌عنوان راهبرد تقویت هویت اخلاقی و معنوی[2]
• اصل تقدم همزیستی اخلاقی و عبادی در تثبیت پایگاه معنوی انسان[3]
• اصل تقابل میان تسلیم کامل و مقاومت در برابر تمایلات نفسانی برای تداوم عبودیت[4]
• اصل مقابله سیستماتیک با فراموشی نعمات برای حفظ شکر و عبودیت پایدار[5]

[1]. ترویج شکر و قدردانی از نعمت‌ها، بنیان عبودیت حقیقی را تقویت کرده و هماهنگی میان رفتار انسانی و ارزش‌های الهی را تضمین می‌کند.

[2]. عبودیت مستمر و مداوم، تعمیق ایمان و انسجام اخلاقی را ممکن ساخته و مقاومت در برابر انحرافات روحی و اجتماعی را افزایش می‌دهد.