اصول
1: اصل وابستگی به شبکههای تأمین منابع و مواد مورد نیاز خارجی بهمثابه یکی از بنیادیترین خاستگاههای شکلگیری آسیبپذیری راهبردی در ساختار قدرت اقتصادی کشورها[1]
2: اصل نسبت وثیق میان عمق اتکای برونمرزی در تأمین نیازهای حیاتی و محدودیت در اختیار مستقل ملی بر مدیریت جریان اقتصادی کشور[2]
3: اصل پیوند ساختاری میان وابستگی خارجی در زنجیرههای تأمین و اثرپذیری مستقیم ثبات اقتصادی از تحولات ژئوپلیتیکی و سیاسی نظام بینالملل[3]
4: اصل اختلالپذیری ظرفیت واکنش و جبران اقتصادی در مواجهه با بحرانهای ناشی از گسست در مسیرهای برونمرزی انتقال منابع و مواد اولیه[4]
5: اصل انعکاس بیواسطه شوکهای قیمتی و تجاری جهانی در اقتصاد ملی در بستر اتصال نامتوازن به شبکههای بینالمللی تأمین[5]
[1] . وابستگی گسترده به منابع و مواد مورد نیاز از خارج مرزها، اقتصاد ملی را در معرض تأثیرپذیری مستقیم از اراده، تصمیم و تحولات محیط بیرونی قرار داده و زمینه بروز شکنندگی ساختاری را در لایههای مختلف تولید، توزیع و ثبات اقتصادی آشکار میسازد.
[2] . هر میزان اتکای اقتصاد به شبکههای خارجی گستردهتر باشد، همان نسبت دامنه اختیار مستقل در مدیریت منابع راهبردی محدودتر شده و امکان تصمیمسازی مبتنی بر اقتضائات درونی با دشواری بیشتری مواجه میشود.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.