اصالت اتحادی‌بودن ترکیب استغفار_توبه

اصول

• اصل به نحو ترکیب اتحادی‌بودن تلازم استغفار با توبه و نیز توبه با استغفار[۱]
• اصل تعین‌یافتگی گناه در پرتو اسمای الهی و نه بر اساس شریعت صرف[۲]
• اصل هم‌زمانی فعل زبانی و کنش باطنی در تحقق دعا[۳]
• اصل تلازم معرفتی توحید با توبه و استغفار[۴]
• اصل انهدام فردیت معصیت با استغراق در اسماء وجودی[۵]

چالش‌ها

• تحلیل خطی و زمانی از توبه و استغفار در آموزه‌های عبادی[۶]

[۱]. استغفار و توبه در این دعا نه دو حرکت مجزا بلکه دو بُعد از یک سیر بازگشتی واحدند که به‌صورت پیوسته و غیرقابل‌تفکیک در زبان، معنا و عمل ظهور می‌یابند؛ تفکیک آن دو، انکار ساختار بازگشت حقیقی است.

[۲]. شناخت ظلم، جرم و اسراف فقط در نسبت با «الرحمن»، «القیوم» و «بدیع السماوات و الارض» ممکن می‌شود. این اسمای قدسی، نه‌تنها شالوده‌ی دعا بلکه مرجع تفسیر گناه‌اند و توبه و استغفار بدون این نسبت، فاقد معنا خواهند بود.