اصالت تمایز مفهومی و روش‌شناسی میان اطلاق مقامی و قاعده عدم الدلیل دلیل العدم

۶,۰۰۰ تومان

اصول

1: اصل تمایز بنیادین و روش‌شناسی میان اطلاق مقامی و قاعده عدم الدلیل دلیل العدم در تحلیل احکام شرعی[1]

2: اصل محدودیت کاربرد اطلاق مقامی به مجموع ادله موجود و عدم استفاده برای تک دلیل منفرد[2]

اصول

۱: اصل تمایز بنیادین و روش‌شناسی میان اطلاق مقامی و قاعده عدم الدلیل دلیل العدم در تحلیل احکام شرعی[۱]

۲: اصل محدودیت کاربرد اطلاق مقامی به مجموع ادله موجود و عدم استفاده برای تک دلیل منفرد[۲]

۳: اصل بررسی دقیق میزان ابتلاء مسأله در جامعه برای استناد به قاعده عدم الدلیل دلیل العدم[۳]

۴: اصل تاثیر شدت یا ضعف دواعی بر إخفاء و نقش آن در اعتبار قاعده عدم الدلیل دلیل العدم[۴]

۵: اصل اهمیت مقام بیان شارع در موارد اطلاق مقامی برای تحلیل دقیق و مستدل احکام شرعی[۵]

[۱] . تاکید بر اینکه این دو قاعده بر مبنای مباحث نظری متفاوت شکل گرفته‌اند و هر یک برای تحلیل ویژه‌ای از مجموع ادله یا نبود دلیل در جامعه کاربرد دارد و نباید با یکدیگر خلط شوند.

[۲] . تاکید بر این نکته که اطلاق مقامی تنها زمانی قابل استناد است که مجموعه‌ای از ادله موجود باشد و برای یک دلیل منفرد نمی‌توان از آن بهره برد.

نقد و بررسی‌ها

هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “اصالت تمایز مفهومی و روش‌شناسی میان اطلاق مقامی و قاعده عدم الدلیل دلیل العدم”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا