اصالت امکان تلقی به غلوّ شدن حقائق به حق غیر قابل درک ویا فاقد ظرفیّت پذیرش

اصول

1. اصل امکان نسبت غلوّ به حقیقت حق در مواجهه با عقول قاصر و افهام غیرمهذّب[1]
2. اصل تبعیّت داوری غلوّ از ظرفیت ادراک مخاطب نه از مرتبه واقعیت معنا[2]
3. اصل ملازمه عجز رأی با اتهام غلوّ نسبت به معارف ولایی بلندمرتبه[3]
4. اصل پیدایش غلوّ اجتماعی از قرائت عامیانه و ذوق عرفی ناپالوده[4]
5. اصل تفاوت حقیقت ولایی با فهم متعارف به‌مثابه منشأ سوءتلقی غلوّ[5]

[1] .حقیقت اگر فراتر از طاقت فهم عمومی عرضه شود، نه‌تنها درک نمی‌گردد، بلکه به‌سبب قصور عقل، به غلوّ یا کذب متهم می‌شود، بی‌آنکه خللی در نفس‌الامر آن باشد.

[2] . حکم به غلوّ برخاسته از سطح فهم شنونده است، نه از میزان صدق معنا؛ زیرا حقیقت تابع ادراک نیست، ولی داوری انسان تابع ظرف وجودی اوست.