اصالت ضرورت حاکمیت چارچوب‌های شریعت و حدود تحدیدی ولایت الهی بر هرگونه آزادی‌های فردی و جریانی

اصول

1: اصل لزوم تعریف آزادی در پرتو بندگی الهی و نفی برداشت‌های سکولار[1]

۲: اصل نفی خودبنیادی انسان و اثبات وابستگی وجودی به وحی و ولایت در تبیین آزادی[2]

۳: اصل محدودیت آزادی‌های فردی و جریانی به مرزهای شریعت و ولایت دینی[3]

۴: اصل تقدم اعتماد ولایی بر هرگونه ادعای اعتماد اجتماعی مبتنی بر فردیت[4]

۵: اصل مشروط بودن هرگونه مشارکت اجتماعی به پیوند با آرمان‌های الهی و انقلابی^[5]

[1] . آزادی در اندیشه اسلامی-انقلابی نه یک حق مطلق و بی‌قید که بتوان آن را مستقل از حقیقت متعالی تفسیر کرد، بلکه حقیقتی است که تنها در پرتو بندگی الهی و رهایی از سلطه نفس، طاغوت و قدرت‌های استکباری معنا می‌یابد و هرگونه تعبیر سکولار و فردگرایانه از آزادی، انحراف از مسیر توحید و ولایت محسوب می‌گردد.

[2] . انسان در دستگاه معرفتی اسلام ولایی موجودی خودبسنده و مستقل از حقیقت مطلق تلقی نمی‌شود، بلکه آزادی و اراده او ذیل هدایت وحیانی و ولایت دینی معنا می‌گیرد و هرگونه تأکید بر استقلال مطلق انسان از شریعت الهی، بازتولید اندیشه لیبرالیستی و زمینه‌ساز سقوط در ورطه فردگرایی سکولار است.