اصول
1: اصل پیوستگی طولی، نظاممند و تکاملی ولایت تشریعی و ولایت تصرفی در هندسه جامع هدایت امام علیهالسلام و ارتقاء انسان از ساحت التزام ظاهری به افق شهود باطنی[1]
2: اصل محوریت هدایت به امر امام علیهالسلام در تحقق قوس صعود معادی و سامانیابی سیر تکاملی انسان در مراتب وجودی[2]
3: اصل ابتنای اشرفیت و جایگاه برتر انسان در نظام آفرینش بر شکوفایی استعداد پذیرش ولایت تصرفی و قابلیت تجلی نور امام علیهالسلام در باطن او[3]
4: اصل توقف فتح قلههای کمال و عبور از مراتب محدود معرفتی بر اذن، دستگیری و تصرف تکوینی امام علیهالسلام در سیر انفسی و معادی انسان[4]
5: اصل تقدم التزام عقلانی و سرسپردگی عاشقانه در ساحت ولایت تشریعی بر افاضه تجلیات ذاتی و بیواسطه در مرتبه ولایت تصرفی[5]
[1] . ولایت تشریعی به معنای تصدیق عقلانی امامت و التزام عملی به صراط امام علیهالسلام، مدخل ورود به ساحت عمیقتر ولایت تصرفی است؛ این دو مرتبه در امتداد یکدیگر معنا مییابند و سلوک آگاهانه در عرصه تشریع، زمینهساز فعلیتیافتن هدایت باطنی و تجلی تکوینی در جان سالک میشود.
[2] . هدایت امام علیهالسلام در مرتبه ولایت تصرفی، حقیقتی فراتر از ارشاد لفظی است و به «هدایت به امر» تعلق دارد؛ هدایتی که در متن قوس صعود جریان مییابد و با وعده الهی «لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا» پیوند خورده و مجاهده را به گشایش راههای خاص و باطنی منتهی میسازد.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.