اصالت ضرورت تعهدِ معنوی و مستمر جهت سلوک عبادی و زیارتی آن‌هم مبتنی بر خضوع و مجاهدت نفس

اصول

• اصل پایبندیِ بی‌قید و مرز به مشقت‌پذیریِ معنوی در مسیرهای زیارتیِ مبتنی بر تربیت سلوکی[۱]
• اصل ضرورتِ تثبیت ارتباط عاطفیِ ژرف و پایدار با حقیقت عاشورایی در مناسک تقربی[۲]
• اصل برتری‌دادنِ تقرب معنوی و تعالی روحی بر بهره‌مندی از امکانات رفاهی و آسایش‌افزا[۳]
• اصل ژرفایابیِ علمی برخاسته از پیوند میان ریاضت معنوی، تمرکز ذهنی و تهذیب باطنی[۴]
• اصل پیونددهی عبادت فردی با مناسک جمعی در ساختار سلوک معنویِ گروه‌محور[۵]

[۱]. متن نشان می‌دهد که استمرار حرکت پیاده در مسیر طولانی میان دو شهر مقدس، با وجود تاول، زخم و فشار جسمی، نه ناشی از اجبار بلکه برخاسته از یک رویکرد تربیتیِ خودآیین است؛ رویکردی که تحمل رنج را ابزار تعالی معنوی و عمق‌بخشی به تجربه زیارت می‌داند و از رهگذر آن نوعی مجاهدتِ داوطلبانه برای تقرب به حقیقت قدسی شکل می‌گیرد.

[۲]. مواجهه با بارگاه، جاری‌شدن اشک، زمزمه مصائب و غلیان احساسات بیانگر آن است که ارتباط معنوی در این مسیر تنها عقلانی یا آیینی نیست، بلکه پیوندی عاطفی و وجودی است که عمق مناسک را افزایش داده و روح آن را احیا می‌کند؛ پیوندی که زیارت را از یک عمل صرفاً فیزیکی به تجربه‌ای تحول‌بخش تبدیل می‌سازد.