اصالت پاسداری از حرمت مرجعیت دینی در مواجهه با فشارها و برخورداری از تسهیلات سیاسی یا مادّی ظالمان

اصول

۱: اصل پاسداری از قداست مرجعیت دینی به‌ عنوان مرز تفکیک میان بندگی خدا و تمایل به دنیا[۱]

۲: اصل ترجیح عزت معنوی بر رفاه دنیوی به‌ عنوان شاخص وفاداری به روح علم دین[۲]

۳: اصل صیانت از استقلال مرجعیت در برابر نفوذ نرم قدرت‌های سیاسی و مادّی[۳]

۴: اصل پرهیز از معامله قداست علمی با تسهیلات دنیوی به ‌عنوان نشانه بصیرت اخلاقی[۴]

۵: اصل حفظ آثار و اسناد علمی بزرگان دین به ‌عنوان امانت الهی، و نه ابزار شخصی[۵]

[۱]. قداست مرجعیت، نماد بندگی خالصانه در برابر خداوند است و کوچک‌ترین استفاده ابزاری از این جایگاه برای مقاصد مادّی، عبور از این مرز مقدس به قلمرو دنیاگرایی است. طلاب و روحانیان باید این مرز را با مراقبت اخلاقی دائمی پاس بدارند تا روح بندگی در نهاد علم دین باقی بماند.

[۲]. ارزش حقیقی عالم دینی در توانایی او برای انتخاب عزت الهی بر راحتی دنیوی است. هرگاه روحانی حاضر شود سختی، تنگنا یا فشار را به جان بخرد اما عزت علم و لباس خود را خرج نکند، در واقع وفاداری‌اش را به حقیقت علم دین اثبات کرده است.