اصالت نقش‌آفرینی مرجعیت دینی در احیای حوزه‌ها و ضرورت استمرار تبلیغ دینی حتی در بحرانی‌ترین شرایط

اصول

۱: اصل حفظ موجودیت حوزه‌های علمیه به عنوان پایه و رکن بنیادین استمرار تبلیغ دین و فعالیت‌های فرهنگی-اجتماعی مرتبط با آن[۱]

۲: اصل گسترش ساحت تبلیغ فراتر از منبر و خطابه سنتی به تمامی حوزه‌های نوین اجتماعی، فرهنگی و سیاسی[۲]

۳: اصل ورود فعال و هدفمند به عرصه تبلیغ بین‌المللی و مشارکت مستقیم در صحنه‌های مقاومت سیاسی و اجتماعی[۳]

۴: اصل توجه ویژه به نسل کودک و نوجوان و گسترش فعالیت‌های آموزشی و تربیتی دینی برای تأمین آینده جامعه[۴]

۵: اصل بهره‌گیری خلاقانه از هنر، شعر و ادبیات به عنوان ابزارهای مؤثر و جذاب تبلیغ دینی[۵]

[۱] . مراجع ثلاث با درک شرایط سخت و خفقان‌آلود دوران رضاخان، نخستین و مهم‌ترین گام خود را بر تداوم حوزه‌های علمیه متمرکز کردند، زیرا بر این باور بودند که اگر حوزه‌ها از میان بروند، تمامی فعالیت‌های تبلیغی و ترویجی دین به طور کامل متوقف خواهد شد و نسل‌های آینده نیز از آموزه‌های دینی محروم خواهند ماند.

[۲] . این بزرگان همواره تلاش کردند که تبلیغ دینی را محدود به سخنرانی‌های مسجدی ندانند و با نگاهی راهبردی، حضور آن را در حوزه‌های اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی گسترش دهند تا اثرگذاری پیام دینی در تمامی سطوح جامعه ملموس و پایدار شود.