اصالت ضرورت استفاده از سیاست می‌زنیم تا نخوریم به‌عنوان شکل جدیدی از بازدارندگی انقلابی از برای تثبیت امنیت پایدار

اصول

1: اصل بازدارندگی پیش‌دستانه و ضربه‌محور[1]

2: اصل تغییر هندسه پاسخ امنیتی از واکنشی به فعال و هجومی[2]

3: اصل پایان دادن به روند تکراری “ضربه‌ـ پاسخ‌ـ آتش‌بس”[3]

4: اصل عبور از دغدغه‌های افکار عمومی جهانی و رسانه‌های مسلط[4]

5: اصل لزوم ضربه نهایی و تعیین‌کننده برای تثبیت بازدارندگی واقعی[5]

چالش‌ها

1: تداوم چرخه فرسایشی “دشمن ضربه می‌زند، ما پاسخ می‌دهیم”[6]

2: وابستگی بخشی از ساختار تصمیم‌سازی به رویکرد محافظه‌کارانه یا تعلیق‌پذیر[7]

[1] . دیگر نباید منتظر ضربه دشمن ماند. راهبرد امنیتی جدید باید بر اساس پیشگیری فعال و ضربه اول بنا شود: «بزنیم تا نخوریم، نه بزنند تا جواب بدهیم».