اصالت اخوت و صمیمیت عالمان دینی با یکدیگر به مثابه پشتوانه علمی، اخلاقی و اجتماعی

اصول

1: اصل اخوت علمی و دینی به‌ عنوان ریشه همبستگی روحانیون[1]

2: اصل باخبر بودن روحانیون از احوال علمی، معنوی و جسمی هم‌لباسان[2]

3: اصل دعا و طلب عاقبت‌به‌خیری برای یکدیگر در همه شرایط[3]

4: اصل وجود محبت و علاقه قلبی متقابل در فضای علمی و اخلاقی[4]

5: اصل یادآوری خاطرات مشترک به‌ عنوان سرمایه معنوی و هویتی روحانیون[5]

[1]. روابط میان حوزویان بر اساس آموزه‌های اسلامی ریشه در اخوت ایمانی دارد. این پیوند فراتر از آشنایی شخصی است و بر پایه دین، رسالت علمی و هدف مشترک دینی شکل گرفته و موجب انسجام حوزه می‌شود.

[2]. یکی از وظایف اخلاقی علما، پرس‌وجو از وضعیت سلامتی، معیشت و پیشرفت علمی یکدیگر است. این امر نشانه احترام و همدلی است و مانع از تنهایی و انزوا می‌شود.