اصالت ضرورت یادگیری علوم نوین در کنار تحصیل علوم سنتی حوزه

اصول

۱: اصل ضرورت ایجاد توازن بین علوم سنتی حوزه و علوم نوین[1]

2: اصل روزآمد و کاربردی شدن دانش و بینش طلبه با یادگیری دانش نوین[2]

3: اصل تقویت فعالیت‌های دینی و آموزشی طلبه با یادگیری و کاربردی کردن علوم نوین[3]

4: اصل هم‌افزایی علوم سنتی و نوین جهت عمیق‌تر شدن فهم طلبه[4]

5: اصل خلاقیت علمی و نوآوری طلبه با بهره‌گیری از علوم و مهارت‌های نوین[5]

[1]. طلبه باید در کنار تسلط بر دروس فقه، اصول و تفسیر، مهارت‌ها و دانش‌های نوین را فرا گیرد تا توانمندی علمی و اجتماعی او متنوع و جامع باشد. این توازن موجب می‌شود علوم نوین در خدمت علوم دینی قرار گیرند و از یک سو درک معاصر و از سوی دیگر حفظ ریشه‌های معرفتی را ممکن سازد.

[2]. تحصیل نباید محدود به دوره‌های رسمی حوزه باشد. طلبه باید همواره به دنبال فرصت‌های یادگیری، چه در داخل حوزه و چه خارج از آن، باشد تا دانش و بینش او روزآمد و کاربردی باقی بماند.