اصالت برخورداری حوزه از سیاست خروجی هدفمند در تربیت و هدایت نیروی انسانی

اصول

1: اصل تعریف خروجی تربیتی حوزه بر اساس مأموریت‌های کلان دینی، اجتماعی و تمدنی[1]

2: اصل تقدم سیاست خروجی بر سیاست ورودی و فرآیندمحور در نظام تربیت حوزوی[2]

3: اصل پیوند تربیت نیروی انسانی حوزه با نیازهای واقعی و متغیر جامعه اسلامی[3]

4: اصل تنوع‌بخشی هدفمند به خروجی‌های نیروی انسانی حوزه[4]

5: اصل هدایت تدریجی و آگاهانه طلاب به سمت مسیرهای خروجی مشخص[5]

[1]. سیاست خروجی هدفمند، بدون تعریف روشن از «خروجی مطلوب» اساساً معنا ندارد. حوزه نمی‌تواند صرفاً به فرآیند آموزش اکتفا کند و نسبت به این‌که در نهایت چه نوع نیروی انسانی‌ای به جامعه تحویل می‌دهد بی‌تفاوت باشد. خروجی تربیتی باید از دل مأموریت‌های کلان حوزه در عرصه دین، جامعه، حکومت و تمدن استخراج شود. در غیر این صورت، تربیت طلاب به مجموعه‌ای از تلاش‌های فردی و پراکنده تقلیل می‌یابد که نسبت روشنی با نیازهای واقعی جامعه اسلامی ندارد.

[2]. یکی از آسیب‌های رایج، تمرکز افراطی بر ورودی‌ها، ساختارها و برنامه‌های درسی بدون توجه به مقصد نهایی است. سیاست خروجی هدفمند اقتضا می‌کند که ابتدا مقصد تربیتی روشن شود و سپس ورودی‌ها، محتواها و روش‌ها بر اساس آن تنظیم گردد. وقتی خروجی مبهم باشد، حتی بهترین برنامه‌های آموزشی نیز به انباشت دانسته‌هایی می‌انجامد که در میدان عمل جهت‌مند نیستند و به هدررفت سرمایه انسانی منجر می‌شوند.