اصالت نقش راهبردی دعا و توسل در تقویت جبهۀ جهاد و مقاومت، به خصوص در شرایط بحرانی بر اساس آموزه‌های وحیانی

اصول

۱: اصل وجود پیوند ذاتی میان ایمان، دعا و جهاد[۱]

۲: اصل اصالت دعا به عنوان سلاح معنوی جبهه مقاومت[۲]

۳: اصل توسل به اولیای الهی به مثابه نظام پشتیبانی غیبی مقاومت[۳]

۴: اصل دعا به ‌مثابه نظام فرماندهی قلب‌ها[۴]

۵: اصل تساوق پیوند میان عبادت و جهاد با وحدت میدان محراب و میدان نبرد[۵]

[۱]. در مکتب أهل‌البیت، جهاد و دعا دو رکن جدایی‌ناپذیر از ایمان‌اند؛ دعا تقویت‌کننده باطن مجاهد است و جهاد تحقق عینی دعا در میدان عمل. امام سجاد در صحیفه سجادیه نشان می‌دهد که مؤمن در سخت‌ترین میدان‌های نبرد، نخست باید دل را در محراب بندگی استوار کند تا شمشیرش در جبهه کارآمد شود. این اصل بیانگر آن است که جهاد بدون پشتوانه معنوی، فرسایشی و سطحی خواهد بود.

[۲]. در نگاه امام سجاد، دعا صرفاً مناجات زبانی نیست، بلکه سلاحی معنوی در برابر دشمنان است. دعا در صحیفه، نقش زره و سپر را برای دل و اندیشه ایفا می‌کند و مؤمن را از ترس، اضطراب و سستی مصون می‌دارد. این اصل بر مبنای آموزه‌های امام زین‌العابدین تأکید دارد که دعا ابزار اصلی پایداری روانی و وحدت ایمانی در میدان جنگ است.