اصالت تناسب کارکردی بهره از بدیع‌السماوات و الارض بر استغفار از اسراف

اصول

• اصل استمداد از خالق بدیع برای نوسازی وجودات تباه‌شده از طریق اسراف[۱]
• اصل وابستگی امکان توبه واقعی به اقتدار آفریننده بی‌سابقه[۲]
• اصل نسبت مستقیم اسراف با اختلال در معماری هستی و نیاز به بازسازی آفرینشی[۳]
• اصل اتکای استغفار مؤثر بر اسماء خلقت‌گرای الهی در مواجهه با گناهان ساختارشکن[۴]
• اصل بهره‌گیری از خلقت بی‌نمونه برای رهایی از هزینه‌های بی‌قاعده[۵]

چالش‌ها

• غفلت از جایگاه اسماء خلقت‌محور در نظام توبه‌پذیری انسان[۶]

[۱]. ذکر بدیع‌السماوات و الارض در مقام استغفار، بر این نکته تأکید دارد که جبران و بازسازی پس از اسراف، تنها در پرتو قدرتی امکان‌پذیر است که توانایی خلق بدون سابقه دارد؛ زیرا اسراف، ساختار وجود را دچار ویرانی‌ای فراتر از اصلاح متعارف می‌کند.

[۲]. در نظام معرفتی دعا، توبه از اسراف هنگامی واقعاً ممکن است که مخاطب به قدرتی پناه برد که همان‌گونه که عالم را از نیستی پدید آورد، بتواند نفس اسراف‌زده را نیز از ویرانی به وجودی نو ارتقا دهد.