اصالت امکان مشروط استعمال الفاظ آیات وحی در اکثر از معنا

اصول

۱: اصل ضرورت تمایز بنیادین میان مقام ثبوت و مقام اثبات در مسئلۀ استعمال الفاظ[۱]

۲: اصل امکان ثبوتی استعمال لفظ در اکثر از معنا و اختصاص آن به مقامات ویژه و خاص گفتار[۲]

۳: اصل ندرت وقوع و خلاف ظاهر بودن استعمال لفظ در بیش از یک معنا در عرف محاوره‌ای[۳]

۴: اصل امکان اراده همه معانی محتمل در لفظ واحد[۴]

۵: اصل امکان لحاظ‌های متعدد در صورت عدم تنافی معانی فوق[۵]

[۱] . این اصل بر ضرورت تفکیک دقیق میان امکان ثبوتی که صرفاً ناظر به امکان عقلی و ذهنی است و مقام اثبات که با واقعیت محاوره‌های عرفی و حجیت ظهور مرتبط است، تأکید می‌نماید و نشان می‌دهد که غفلت از این تمایز موجب خلط مباحث می‌شود.

[۲] . این اصل تأکید دارد که گرچه از نظر عقل و ثبوت، استعمال لفظ در بیش از یک معنا امر ممکن و قابل تصور است، اما تحقق آن تنها در موارد خاصی همچون لغزها، معمّاها و ماده‌تاریخ‌ها صورت می‌گیرد و نمی‌توان آن را به محاورات عادی و روزمره تعمیم داد.