اصالت تناسب کارکردی بهره از الحی‌القیوم برای استغفار از جرائم

اصول

• اصل وابستگی تام ساختار استغفار به منبع زنده و قیّوم هستی[۱]
• اصل تقابل ساختاری میان افعال نابودگر انسان و قوام‌بخشی ذات الهی[۲]
• اصل تقدم وجودشناسی قیّومیّت بر امکان بازگشت انسانی[۳]
• اصل پیوند جوهری اسماء حیّ و قیّوم با فرآیند گسست از گناه[۴]
• اصل نیاز ساختاری دعا به فعال‌سازی اسماء احیاگر برای رفع آثار گناه[۵]

چالش‌ها

• فروکاست استغفار به تجربه‌گرایی فردی بدون تکیه به مبدأ قوام هستی[۶]

[۱]. ذکر «الحیّ القیّوم» در دل استغفار، نشانگر آن است که توبه حقیقی تنها با اتصال وجودی به مبدأ حیاتی که خاموشی نمی‌پذیرد و قوام همه‌چیز به اوست، محقق می‌گردد؛ زیرا استغفار، حرکتی در جهت تجدید هستی است، نه صرفاً پشیمانی روانی.

[۲]. ارتباط دقیق میان جرائمی چون ظلم و اسراف با اسم «القیّوم»، حاکی از آن است که فروپاشی‌های اخلاقی و وجودی انسان تنها در پرتو قیّومی که خود زوال‌ناپذیر است و دیگران را برپا می‌دارد، قابل بازسازی است.