چکیده
این پژوهش با محوریت «اصالت ضرورت عقلانیت وحیانی از برای همافزایی قدرت نظامی و دیپلماسی برای مدیریت جنگ، بازدارندگی و تثبیت منافع ملّی» به بررسی نقش تلفیق قدرت سخت، دیپلماسی و سازوکارهای مذاکراتی در مدیریت بحرانهای بینالمللی، کنترل جنگهای چندلایه و تنظیم معادلات قدرت در سطح منطقهای و جهانی میپردازد. در این چارچوب، همزمانی جنگ و دیپلماسی بهعنوان دو سطح مکمل در سیاست خارجی نوین مورد توجه قرار گرفته و کارکرد دیپلماسی در کاهش هزینههای انسانی و اقتصادی جنگ، جلوگیری از انزوای سیاسی، تثبیت مشروعیت بینالمللی و تبدیل دستاوردهای میدانی به ساختارهای حقوقی پایدار تحلیل میشود. از منظر تحلیلی، این پژوهش بر پیوند میان قدرت نظامی، دیپلماسی، دیپلماسی روایت و مدیریت ادراک جهانی تأکید داشته و نقش ابزارهایی همچون مدیریت افکار عمومی جهانی، بهرهگیری از موقعیت ژئوپلیتیکی، و حضور فعال در فرآیندهای دیپلماتیک را در تقویت بازدارندگی چندسطحی و کاهش محاسبات پرریسک طرفهای متخاصم برجسته میسازد. همچنین، چالشهایی نظیر پیچیدگی تصمیمگیری همزمان در میدان و دیپلماسی، دشواری حفظ انسجام روایت بینالمللی، افزایش ریسک سوءبرداشت راهبردی و ضعف در هماهنگی نهادی میان بازیگران نظامی و دیپلماتیک بهعنوان موانع اصلی تحقق سیاست خارجی یکپارچه مورد توجه قرار گرفته است. در مقابل، ایجاد سازوکار یکپارچه ملی برای همافزایی قدرت نظامی و دیپلماسی، توسعه نظام مدیریت روایت بینالمللی، تثبیت دستاوردهای میدانی در قالب حقوقی، ایجاد مرکز فرماندهی وحیانی واحد و تقویت دیپلماسی فعال چندجانبه بهعنوان راهکارهای ارتقای کارآمدی سیاست خارجی و افزایش تابآوری راهبردی معرفی میگردد. بر این اساس، پژوهش حاضر با تأکید بر ضرورت بازطراحی عقلانی وحیانی رابطه میان جنگ، بازدارندگی و دیپلماسی، در پی ارائه الگویی برای مدیریت همزمان بحران، کنترل ادراک جهانی و تثبیت منافع ملی در نظام بینالملل است.
واژگان کلیدی
عقلانیت وحیانی، قدرت نظامی، دیپلماسی، بازدارندگی چندسطحی، مدیریت بحران، جنگ و دیپلماسی، مدیریت ادراک، ژئوپلیتیک، سیاست خارجی یکپارچه، تثبیت منافع ملی.
اصول
۱: اصل عقلانیت وحیانی در همافزایی قدرت نظامی و دیپلماسی برای مدیریت جنگ، بازدارندگی و تثبیت منافع ملی در محیط بینالمللی پیچیده[1]
۲: اصل کارکرد حضور در مذاکرات بهعنوان ابزار جلوگیری از برچسبسازی بینالمللی و کاهش هزینههای حقوقی و سیاسی جنگ[2]
۳: اصل تفکیک میان نتیجهمحوری کوتاهمدت و نقش ساختاری مذاکرات در مدیریت جنگ و تعارضات بلندمدت[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.