اصالت تأثیر همکاری‌های نظامی ایران و قدرت‌های شرقی بر موازنه بازدارندگی منطقه‌ای

اصول

1: اصل بازتعریف موازنه بازدارندگی منطقه‌ای در نتیجه هم‌افزایی تدریجی ظرفیت‌های نظامی ایران با قدرت‌های شرقی در حال ظهور[1]

۲: اصل تقویت لایه‌های پدافندی و بازدارنده ایران در اثر انتقال فناوری‌های پیشرفته پدافند هوایی از سوی شرکای شرقی[2]

۳: اصل محدودسازی تدریجی آزادی عمل راهبردی بازیگران فرامنطقه‌ای در فضای هوایی غرب آسیا از رهگذر همکاری‌های نظامی[3]

۴: اصل پیوند میان انتقال فناوری‌های موشکی و تعمیق عمق بازدارندگی ایران در برابر تهدیدات چندلایه[4]

۵: اصل بازآرایی تدریجی معادلات قدرت در حوزه هوایی منطقه از طریق همکاری‌های نظامی با قدرت‌های شرقی[5]

[1] . همکاری‌های نظامی ایران با برخی قدرت‌های شرقی، در بستر تحولات اخیر، موجب شکل‌گیری نوعی بازآرایی در موازنه بازدارندگی منطقه‌ای شده است؛ به‌گونه‌ای که این تعاملات فراتر از انتقال صرف تجهیزات، در سطح تغییر ادراک قدرت، افزایش سطح بازدارندگی و ارتقای هزینه‌های تصمیم‌گیری برای اقدام نظامی علیه ایران قابل تحلیل است.

[2] . ورود سامانه‌های پیشرفته پدافندی و فناوری‌های مرتبط از سوی برخی قدرت‌های شرقی، به‌ویژه در حوزه دفاع هوایی، موجب ارتقای توان کنترل فضای هوایی ایران شده و سطح آسیب‌پذیری در برابر تهدیدات هوایی و نفوذ هوایی بازیگران فرامنطقه‌ای را در معادلات منطقه‌ای کاهش داده است.