اصالت حقیقت در تفسیر تاریخی و فلسفی خشونت‌های ساختاری پیش از پیدایش مقاومت فلسطین

اصول

• اصل تداوم ساختاری خشونت به‌مثابه شالوده تاریخی سیاست حذف و سلطه در فلسطین[۱]
• اصل تقدم هستی‌شناختی تجاوز بر تکوین مقاومت در تاریخ منازعه فلسطین[۲]
• اصل وارونگی معرفتی در بازنمایی تاریخی منازعه و تحریف رابطه علت و معلول[۳]
• اصل پیوستگی درونی میان استعمار، خشونت و منطق حذف در فرآیند اشغال سرزمین[۴]
• اصل ضرورت بازخوانی پدیدارشناسانه تاریخ پیش از شکل‌گیری مقاومت سازمان‌یافته[۵]

[۱]. توالی مستمر کشتارها از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۸۲ نشان‌دهنده آن است که خشونت در این سرزمین، نه رخدادی گذرا یا واکنشی موقت، بلکه سازوکاری ریشه‌دار و نظام‌مند در دل ساختار سیاسی ـ ایدئولوژیک سلطه بوده است. این تداوم تاریخی، بیانگر استقرار نوعی خشونت ساختاری است که هدف آن نه صرفاً کنترل فیزیکی، بلکه نابودی تدریجی هویت فرهنگی، اجتماعی و وجودی مردم بومی فلسطین است.

[۲]. وقایع خونین پیش از سال ۱۹۸۷ به‌روشنی دلالت بر این دارند که تجاوز و کشتار، پیش‌زمینه‌ای هستی‌شناختی و تاریخی برای پیدایش مقاومت بوده است. مقاومت، در این معنا، نه مبدأ خشونت بلکه پاسخ دیرهنگام به سرکوب مداوم و سازمان‌یافته‌ای است که بنیان‌های زیستی و فرهنگی یک ملت را در معرض نابودی قرار داده است.