اصالت چهل و دوم آیه ششم سوره نبأ: اصالت ترتّبی بودن (با مهلت و تراخی) بودن

اصول

• ۱: اصل ابتناء معرفت ولایی بر ترتّبی بودن فضای نزول و شأن تاریخی آیات به مثابه سیر تدریجی با مهلت و تراخی در فهم قرآنی[1]
• ۲: اصل تقوم فهم معاد بر ترتّبی بودن حقیقت مرگ به عنوان عبور و معبر و تأمل در فاصله‌های زمانی میان دنیا و آخرت[2]
• ۳: اصل ضرورت ترتّبی بودن عقل و بصیرت در مواجهه با سبات فکری و بیداری تدریجی اندیشه در جوامع دینی و علمی[3]
• ۴: اصل تقدم حیثیت و آبرو در حیات و ممات بر سایر شئون معرفتی از رهگذر ترتّبی بودن کرامت انسانی در دنیا و آخرت[4]
• ۵: اصل ابتناء برهان معاد بر ترتّبی بودن نظم دقیق و ریاضی عالم و تأمل در فاصله‌های تراخی میان اسباب و نتایج[5]

[1]. فهم قرآن تنها با پذیرش ترتیب نزول و فاصله‌های زمانی آن قابلیت تکمیل علمی و ایمانی پیدا می‌کند.

[2]. مرگ در سیر ترتیبی حیات معنا می‌یابد و فاصله‌های تراخی آن معرفت معادی را تکمیل می‌کند.