اصالت محاط بودن کل زمین ظرفیه به مهد مظروفیِ محیط

اصول

• اصل زمین به مثابه ظرفیه تمام‌عیار محاط با تمامی مظروف‌های حیات انسانی، طبیعی و معنوی در نظام آفرینش الهی ^[1]
• اصل ابتناء ظرفیه زمین بر ضرورت هماهنگی جامع با مظروف‌های محیط زیستی، اقتصادی، اجتماعی و معنوی در مسیر رشد و تعالی بشر ^[2]
• اصل تقوم ظرفیه زمین بر مقابله با نابسامانی‌های طبیعی و اجتماعی برای حفظ مظروف‌های حیات و استمرار نظم دقیق خلقت الهی ^[3]
• اصل تقدم ظرفیه زمین بر سایر عرصه‌های هستی در ایجاد امکان زیست پایدار و متوازن برای مظروف‌های محیط انسانی و غیرانسانی در جهان ^[4]
• اصل التزام ظرفیه زمین به پذیرش آزمون و ابتلاء مظروف انسانی در مسیر رشد معنوی، تعالی اخلاقی و دستیابی به کمال وجودی ^[5]

[1]. کل زمین نه تنها بستری بیرونی بلکه ظرفی درونی و فراگیر برای پرورش، نگهداری و استمرار حیات در تمامی ابعاد وجودی است

[2]. زمین باید ظرفیت‌های خود را به گونه‌ای سامان دهد که نیازهای متنوع انسان و موجودات در همه سطوح برآورده گردد