اصالت خواب به‌عنوان نشانه‌ای از وابستگی انسان به رحمت‌های ساکن و آرام الهی

اصول

• اصل التزام به ابتناء خواب بر وابستگی انسان به رحمت‌های الهی به مثابه نشانه‌ای از فقر وجودی بشر^[۱]
• اصل تقوم سبات بر ضرورت سکون جسمانی و آرامش روحانی به عنوان تجلی رحمت‌های ساکن الهی^[۲]
• اصل ضرورت مقابله میان ضعف انسان و رحمت الهی در تبیین نسبت خواب و وابستگی وجودی^[۳]
• اصل ابتناء خواب بر نظم شب و روز به مثابه بستر طبیعی برای نزول رحمت‌های آرام الهی^[۴]
• اصل التزام به تقدم رحمت الهی بر توان انسانی در تحقق خواب و آرامش^[۵]

[۱]. خواب نشان می‌دهد که انسان بدون رحمت‌های آرام الهی توان ادامه حیات ندارد و این وابستگی حقیقت فقر وجودی او را آشکار می‌سازد.

[۲]. در خواب بدن به سکون فرو می‌رود و جان آرام می‌گیرد و این آرامش جلوه‌ای از رحمت‌های ساکن خداوند است.