: اصالت خواب به‌عنوان مرز میان عالم محسوس و عالم غیب

اصول

• اصل التزام به ابتناء خواب بر نقش مرزی میان محسوس و غیب به مثابه نشانه‌ای از پیوند دو ساحت وجودی انسان^[۱]
• اصل تقوم سبات بر ضرورت تعطیلی حواس و استمرار آگاهی روحانی به عنوان شرط تجربه عالم غیب^[۲]
• اصل ضرورت مقابله میان محسوس بودن بدن و غیبی بودن نفس در تبیین نسبت خواب با حقیقت حیات^[۳]
• اصل ابتناء خواب بر نظم دقیق شب و روز به مثابه بستر طبیعی برای گذر از محسوس به غیب^[۴]
• اصل التزام به تقدم بیداری نفس بر سکون بدن به عنوان شرط عبور از محسوس به غیب^[۵]

[۱]. خواب ابزار جسمانی را خاموش می‌کند اما نفس را به عرصه غیب متصل می‌سازد و این مرز پیوندی میان دو عالم است

[۲]. در خواب حواس خاموش می‌شوند اما جان همچنان بیدار است و این استمرار امکان تماس با غیب را فراهم می‌کند