اصالت بیست و یکم آیه دوم سوره نبأ: اصالت ضرورت طرح پرسش در آغاز سخن به جهت تاثیر و نفوذ کلام

اصول

• اصل استفاده از پرسش به‌عنوان روشی برای تحریک اندیشه و جلب توجه مخاطب در آغاز مباحث اعتقادی^[1]
• اصل نقش پرسش در تفکیک حق‌جویان از اهل لجاجت و انکار در عرصه مباحث ایمانی^[2]
• اصل اهمیت آغازگری پرسشی در انتقال مفاهیم عمیق که زمینه ورود به بحثی کلان و حیاتی چون معاد را فراهم می‌آورد^[3]
• اصل قدرت پرسش در شکستن فضای بی‌تفاوتی و ایجاد حساسیت نسبت به حقایق یقینی و حیاتی^[4]
• اصل پیوند پرسش بنیادین با حکمت الهی در بیان مفاهیم دینی که روش بیان وحی را از سخن متعارف بشری متمایز می‌سازد^[5]

[1]. طرح «عَمَّ یَتَسَآءَلُونَ» نمونه‌ای از شیوه قرآنی است که با یک پرسش بنیادین، ذهن‌ها را از غفلت بیدار می‌کند و مخاطب را به اندیشه درباره حقیقتی بزرگ وا‌می‌دارد.

[2]. قرآن با نشان دادن دو نوع پرسش—یکی برای فهمیدن و دیگری برای تشکیک—به مخاطب می‌آموزد که نیت پشت پرسش معیار سنجش حقیقت‌جویی یا کفرورزی است.