اصالت امکان پیوند میان دو مخلوق به خلقت‌های دوگانه

اصول

• اصل التزام به زوجیت در آفرینش به‌مثابه قاعده‌ای عام برای معنا یافتن هر مخلوق در نسبت با ضد یا مکمل خویش[1]
• اصل تقوم حیات انسانی بر پیوند دو جنس به‌عنوان ضامن بقای نسل و آرامش فردی در نظام خلقت[2]
• اصل تقدم زوجیت بر سایر سنن الهی به‌مثابه شرط ادراک مفاهیم بنیادین در نسبت تقابلی[3]
• اصل ابتناء نظم عالم بر تقابل‌های زوجی به‌عنوان مقتضای حکمت الهی در طبیعت و کیهان[4]
• اصل مقابله معرفتی در ایمان و شک به‌مثابه راهی برای پیدایش یقین از دل رفع تقابل‌های فکری[5]

[1]. مرگ و حیات، خیر و شر، زن و مرد همه بر این پیوند تقابلی دلالت دارند

[2]. آیه «و خلقناکم أزواجا» هم تولید نسل و هم سکونت قلبی را تبیین می‌کند