: اصالت منتهی بودن مقام ربوبیت خداوند به حکمرانی و فرمانروائی ساختار ولائی او و درنتیجه حتمی‌بودن ساحت سرکوب شرور جنی و انسی از آن

اصول

• اصل ضرورتِ حاکمیتِ اصالیِ ولایی به‌مثابه مبنای الزام در نظام تدبیر و دفع فساد[1]
• اصل الزامِ انحصار مرجع پناه در اقتدارِ واحدِ غیرقابل‌تجزئه و غیرقابل‌مشارکت[2]
• اصل اصالتِ تربیت تدریجی در ساختار حکمیِ تدبیر وجود[3]
• اصل ضرورت شمول حاکمیت در جمیع مراتب تصرف، تقدیر و اداره[4]
• اصل الزام تلازم اقتدار واقعی با استحقاق اطاعت و تعبد عقلانی[5]

[1]. حاکمیت اصالی هنگامی معنا دارد که بالذات واجد قدرت الزام، نفوذ و قهر باشد و بتواند نظام تدبیر را از اختلال و شرّ مصون بدارد.

[2]. حقیقت پناه‌جویی، عقلاً متوقف بر وحدت مرجع اقتدار است، زیرا تکثّر در منبع الزام موجب تساقط حجیت و تهافت در تدبیر می‌گردد.