اصالت بیستم آیه چهارم سوره ناس: اصالت دفع و رفع شرور از راه ارتقاء مخلوق متعبد پناهنده و درنتیجه ناتوانی دسترسی شرور وساوس به وی

اصول

• اصل پناه‌جویی وجودی در مسیر تربیت روحانی و حرکت از ضعف به مصونیت معرفتی در برابر وساوس نفسانی[۱]
• اصل پیوند فقر ذاتی انسان با غنای مطلق الهی در نظام هستی‌شناختی و تربیتی نجات از شرور درونی و بیرونی[۲]
• اصل استمرار ربوبیت در فرآیند تکوینی تربیت انسان و تحقق رشد تدریجی در برابر هجوم وساوس[۳]
• اصل هماهنگی صفات سه‌گانه‌ی الهی با مراتب وجودی انسان در جهت رهایی از شرور و وصول به امنیت روحی مطلق[۴]
• اصل اتحاد عقل، ایمان و عمل در ایجاد سپر معرفتی و اخلاقی در برابر وساوس فکری و رفتاری[۵]

[۱]. انسان در مسیر کمال، هنگامی به امنیت حقیقی می‌رسد که پناه‌جویی را به‌مثابه‌ی تحول درونی و خروج از قلمرو غفلت بفهمد؛ زیرا با هر مرتبه‌ای از بازگشت به خداوند، نیروهای نفسانی تضعیف می‌شوند و آرامش الهی جایگزین اضطراب وجودی می‌گردد.

[۲]. ادراک فقر وجودی، انسان را از توهم خودبسندگی نجات داده و او را در مسیر وابستگی عاشقانه به غنای مطلق قرار می‌دهد. چنین وابستگی آگاهانه‌ای، نه نشانه‌ی ضعف، بلکه تجلی معرفتیِ اتصال به سرچشمه‌ی قدرت است که وساوس در برابر آن رنگ می‌بازند.