اصالت پنجاه و چهارم آیه دوم سوره فلق: اصالت تجلی انفلاقی نور در شکافتن بنیادین هستی و تکوین از ناحیۀ مقام ربوبی

اصول

• اصل تجلی انفلاقی نور در شکافتن بنیادین لایه‌های متراکم هستی و تکوین[۱]
• اصل شکافتن بنیادین هستی از ناحیه مقام ربوبی صاحب تدبیر فلقی[۲]
• اصل مقام ربوبی در انفلاق نور و انتقال تکوین از خفاء به ظهور[۳]
• اصل انفلاقی نور در شکافتن سیاهی شب و گشودن افق سپیده صبح[۴]
• اصل شکافتن دانه و نوى به عنوان نماد انفلاق تکوینی حیات ربوبی[۵]

[۱]. فهم انفلاق به‌مثابه شکافتن سیاهی شب و دانه، نشان می‌دهد که نور ربوبی در عمیق‌ترین لایه‌های هستی رخنه می‌کند و تاریکی را از درون می‌شکافد، نه آن‌که صرفاً بر سطح آن بتابد و ظاهر را کمی روشن‌تر سازد.

[۲]. نسبت «رَبِّ الْفَلَقِ» بیان می‌کند که فَلْق، فعلِ بی‌ریشه طبیعت نیست، بلکه صورتِ ربوبیِ تدبیر است که زیرساخت‌های هستی را می‌شکافد و نظام وجود را از انسداد به انفتاح سوق می‌دهد.