اصالت پنجاه و دوم آیه دوم سوره فلق: اصالت استعاذه به ربّ الفلق به‌عنوان اسم اعظم الهی به‌مثابه ستون تدبیر مالکانه خداوند از برای عبور از تاریکی‌ها

اصول

• اصل استعاذه ربّ الفلق به عنوان تجلی اسم اعظم الهی در ساحت تدبیر[۱]
• اصل اسم اعظم الهی به مثابه ستون قائم برای تدبیر مالکانه توحیدی[۲]
• اصل ستون تدبیر مالکانه خداوند در مدیریت عبور از تاریکی‌های متراکم[۳]
• اصل عبور تدریجی از تاریکی‌ها با استمداد ساختاری از اسم اعظم فلقی[۴]
• اصل تأیید حدیثی اسم اعظم در نسبت با ساختار استعاذه قرآنی فلقی[۵]

[۱]. ذکر «یا هُوَ یا مَنْ لا هُوَ إِلَّا هُوَ» در متن نبرد و فرمان «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» در متن وحی، دلالت می‌کنند که استعاذه فلقی صورت قرآنی همان اسم اعظم است و نظام پناهندگی وجودی را بر پایه توحید اعظمی استوار می‌سازند.

[۲]. اسم اعظم وقتی ستون توحید نامیده می‌شود، در حقیقت نقش قوام‌بخشی خود را به همه شئون تدبیر مالکانه الهی در عالم تشریع و تکوین تعمیم می‌دهد و هر گونه عبور از تاریکی بدون اتصال به این ستون را بی‌ریشه و ناپایدار نشان می‌دهد.