اصالت پنجاهم آیه دوم سوره فلق: اصالت خفاء مقام فَلَقی رب‌العالمین و درنتیجه لزوم ظاهر کردن آن از برای استعاذه جهت تشخیص حق از باطل

اصول

• اصل خفاء غایی مقام فلقی رب‌العالمین در ورای افق ادراک عقول[۱]
• اصل ظهور فراگیر آثار فلقی ربوبی در آفاق و انفس بشری[۲]
• اصل رمزیت ضمیر هوَ برای جمع خفاء ذاتی و ظهور آیتی[۳]
• اصل لزوم اظهار جَهری حقیقت خفی فلقی در قالب قل اعوذ[۴]
• اصل پیوند استعاذه فلقی با تشخیص دقیق مرز حق و باطل[۵]

[۱]. ضمیر مفرد غائب «هُوَ» حکایت می‌کند که مقام فلقی ربوبی در نهایت خفاء قرار دارد و عقول محدود، بدون هدایت وحیانی و استعاذه لسانی، امکان وصول مستقیم به کنه آن را نمی‌یابند.

[۲]. آیه ﴿سَنُرِیهِمْ آیَاتِنَا فِی الْآفَاقِ وَ فِی أَنْفُسِهِمْ﴾ نشان می‌دهد که آثار شکافنده و فلقی ربوبی، سراسر عالم بیرون و درون را فرا گرفته و راه معرفت شهودی به حقّ را هموار می‌سازد.