اصالت هفتاد و چهارم آیه دوم سوره فلق: اصالت نابود شدن کارکردهای شاعرانه عناصر شرور از طریق استعاذه به مقام ربوبیت فلقی

اصول

• اصل نابودی ذاتی کارکردهای شاعرانه شرور در نظام فاعلیت ربوبیت فلقی^[۱]
• اصل اتحاد استعاذه وجودی با تطهیر معرفتی در مدار شکافتن اغواهای زیباشکل^[۲]
• اصل تقدم عقل فقهی بر ذوق شاعرانه در نظام تطبیق معرفت فلقی^[۳]
• اصل حاکمیت قاعده تطهیر زبانی و تخیلی در پرتو فاعلیت فلقی ناطق^[۴]
• اصل اتحاد خیر معرفتی و خیر هنری در شعاع فعل واحد ربّ فلق در ساحت ادراک^[۵]

[۱]. در ساختار فلق، شر در هیأت زیبایی یا لذت ظاهر نمی‌شود؛ بلکه ربوبیت شکافنده با نفی مبادی وهم، پیوند زیبایی را با حق بازمی‌گرداند و صورت باطل را به فنا می‌کشاند تا معنا اصیل گردد.

[۲]. استعاذه آگاهانه، فرآیند تزکیه ذهن و زبان از فتنه فریب بیان است؛ پناهندگی حقیقی یعنی پیوستن به فعل فلقی که زیبایی دروغین را از حقیقت جدا می‌کند.