اصالت هفتاد و پنجم آیه دوم سوره فلق: اصالت پدیدآمدن بیزاری از عناصر و عوامل شرور به واسطه استعاذه به مقام ربوبیت فلقی خداوند

اصول

• اصل بیزاری فطری از شر در پرتو ربوبیت نورانی و فاعلیت تطهیری فَلَقِی^[۱]
• اصل اتحاد معرفتیِ حبّ خیر و کراهت شر در دستگاه تشکیکی ربوبیت فلقی^[۲]
• اصل بروز نفرت قدسی از منکرات معرفتی به عنوان فعل الهی در وجود مؤمن^[۳]
• اصل تبدیل استعاذه از حالت انفعالی به فعل ایجابی انکارِ باطل در نظام فلقی^[۴]
• اصل تناسب میان میزان معرفت نوری و شدت انفعال بیزاری قدسی نسبت به شر^[۵]

[۱]. نظام فلقی، طبیعت انسان را به نقطه‌ای می‌رساند که شر را ناسازگار با ذات خویش می‌یابد؛ زیرا نور ربوبی در فطرت، حق را به عنوان «میل به کمال» و شر را به عنوان «انحراف از وجود» منقوش ساخته است.

[۲]. در مرتبه ربوبیِ فلق، عشق به خیر عین انزجار از ضد آن است؛ نفرت از باطل، از قبیل تقابل ضدین نیست بلکه از سنخ ذات و عدم قابلیت جمع با خیر مطلق است.