اصالت شصت و هشتم آیه دوم سوره فلق: اصالت شگفت انگیز بودن نحوه دفع و رفع شرور توسط استعاذه به مقام ربوبیت فلقی خداوند

اصول

• اصل شگفتی ربوبی در نحوه انفلاق هستی برای رفع شرور وجودی و ادراکی[۱]
• اصل پیوند استعاذه با فاعلیت شکافنده ربوبی در هندسه رفع شر مطلق[۲]
• اصل تجلی توحید فعلی در ساختار دفع شرور از مسیر انفلاق نوری[۳]
• اصل اتحاد عقل ناظر با حکمت شگفتی‌آفرین رفع شر در ربوبیت فلقی[۴]
• اصل تمایز رفع ربوبی شر با تدبیر طبیعی در نظام فاعلیت تکوینی[۵]

[۱]. فعل ربوبی در ساحت فلق، از جنس دَفع مکانیکی نیست، بلکه گشودگی ذات نور بر سپهر ظلمت است، تا امکان وجودی شرور به فعلیت خیر بدل شود و مراتب نقص، به مراحلی از کمال ارتقاء یابد.

[۲] استعاذه کامل، ورود آگاهانه عقل و اراده انسان در شعاع فاعلیت ربّ فلق است، که در آن، قدرت الهی. از درون ساختار هستی، شر را می‌شکافد و خیر را زایش می‌دهد، نه از راه حذف بلکه اصلاح وجودی.