اصالت سی و هشتم آیه دوم سوره فلق: اصالت ذاتی بودن تلازم میان استعاذه و فعال شدن مقام ربوبیت فلقی و درنتیجه پیوستگی تاثیر آن

اصول

• اصل ذاتی بودن پیوند ساختاری استعاذه با فعلیت ربوبیت فلقی شکافنده[۱]
• اصل تلازم عقلی غیرقابل انفکاک میان تحقق استعاذه و ظهور اثر ربوبی[۲]
• اصل توقف اثرگذاری استعاذه بر تعیّن خاص مقام ربوبیت فلقی فعال[۳]
• اصل واقعی بودن اثر استعاذه و نفی تفسیر صرفاً ذهنی یا روانی[۴]
• اصل دخالت اظهار زبانی در تکمیل فرآیند فعلیت‌یافتن ربوبیت فلقی[۵]

[۱]. ساختار آیه دلالت دارد که استعاذه صرف درخواست لفظی نیست، بلکه نسبتی وجودی است که بالضروره شأن ربوبیِ گشودگی و رفع انسداد را به فعلیت می‌رساند.

[۲]. سیاق قرآنی نشان می‌دهد که تحقق حقیقی پناه‌جویی ملازم با بروز اثر است و فرض انفصال، مخالف منطق علیت تکوینی بیان وحیانی است.