چکیده
این نوشتار بر تبیین حقیقت نفسِ زمانِ اندکاکی بهعنوان مرتبهای بیزمان، فراتاریخی، بسیط و مستقل از همه حدود، تعیّنات و امتدادهای زمانی استوار است؛ بر این اساس، نفسِ زمانِ اندکاکی نه در قلمرو گذشته، حال و آینده قرار میگیرد و نه تابع توالی، تعاقب، حرکت، تغییر، اندازهپذیری و سنجشهای متعارف زمان است، بلکه بهعنوان منشأ وجودی همه مراتب زمان، زمانیّات و ساختارهای امتدادی، تقدّم وجودی بر تمامی ساحتهای زمانی دارد. این رویکرد با تفکیک میان حقیقت نفسِ زمانِ اندکاکی و زمان تجربی، امکان بازخوانی مراتب زمان را بر پایه بساطت، اطلاق و تعالی وجودی فراهم ساخته و جایگاه آن را بهعنوان زیربنای تحقق همه مراتب زمانی تبیین میکند. از مهمترین دستاوردهای این نگرش، تبیین استقلال ذاتی نفسِ زمانِ اندکاکی از تعاقب و دگرگونی، آشکارسازی نسبت آن با پیدایش مراتب زمان، حفظ وحدت بسیط پیش از هرگونه کثرت زمانی و ارائه چارچوبی نوین برای فهم مراتب وجودی زمان است. در مقابل، فروکاستن نفسِ زمانِ اندکاکی به ساختاری زمانمند، تاریخی یا امتدادپذیر، موجب خلط مراتب وجودی و ادراکی زمان، محدود شدن حقیقت آن در چارچوب سنجشهای تجربی و از دست رفتن ظرفیت تبیین بنیانهای هستیشناختی زمان خواهد شد. همچنین از مهمترین چالشهای این حوزه، تبیین معنای دقیق بیزمانی، رفع تعارض ظاهری میان عنوان «زمان» و وصف «بیزمان»، بازسازی ادبیات مفهومی متناسب با حقیقت اندکاکی و تفکیک آن از برداشتهای عرفی، فلسفی و تجربی درباره زمان است. در سطح راهبردی نیز تدوین مبانی معرفتی، توسعه ادبیات تخصصی، بازتعریف مفاهیم بنیادین زمان و اندکاک، ساماندهی مطالعات تطبیقی و طراحی چارچوب جامع پژوهشی برای تحلیل حقیقت نفسِ زمانِ اندکاکی، زمینه گسترش این نظریه را در حوزه زمانشناسی وجودی فراهم میآورد. حاصل این رویکرد، ارائه تصویری عمیق، منسجم و مراتبمند از حقیقت زمان است که نفسِ زمانِ اندکاکی را بهعنوان اصل بنیادین، بیزمان و منشأ تحقق همه مراتب زمانی در نظام هستی معرفی میکند.
واژگان کلیدی
نفسِ زمان اندکاکی، بیزمانی، اندکاک، حقیقت زمان، زمانشناسی وجودی، مراتب زمان، زمان دنیوی، فراتاریخی، بساطت وجودی، امتداد زمانی، تعاقب زمانی، هویت وجودی، مراتب هستی، حدود زمانی، زمان متعارف.
اصول
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.