اصول

• 1: اصل تخصصی بودن احکام عبادی هر عضو از بدن و عدم تشابه با سایر اعضا[1]
• 2: اصل قیاس ناپذیری احکام عبادی اعضای بدن با یکدیگر[2]
• 3: اصل لزوم شناخت دقیق ویژگی‌های اختصاصی هر عضو برای درک احکام اختصاصی آن‌ها[3]
• 4: اصل تنوع احکام عبادی بر اساس تنوع کارکردهای اعضای بدن[4]
• 5: اصل توجه به نسبت مستقیم میان ویژگی‌های فطری هر عضو و احکام عبادی آن[5]

[1]. هر عضو از بدن انسان دارای احکام عبادی ویژه و مختص به خود می‌باشد که با سایر اعضا تفاوت اساسی دارد. این تفاوت ناشی از ویژگی‌های ذاتی و کارکردهای خاص هر عضو در نظام آفرینش است و شناخت این تمایزات در انجام صحیح عبادات نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا می‌نماید.

[2]. احکام عبادی اعضای مختلف بدن با یکدیگر قابل قیاس نمی‌باشد و هر عضوی تابع نظام حکیمانه خاص خود است. این عدم قیاس پذیری نشان‌دهنده دقت و ظرافت شریعت در تنظیم احکام می‌باشد و توجه به این اصل از اشتباه در استنباط احکام شرعی جلوگیری می‌نماید.