اصالت تقوم افتخارات جایگاهی و موفقیتی مومن در دنیا و آخرت به نماز شب

اصول

1: اصل انحصار سرچشمه شرف و افتخار حقیقی مؤمن در پیوند وجودی با خداوند از مسیر خلوت نورانی و رازآلود نماز شب

2: اصل ارتقای همه جانبه حقیقت ایمان از مرتبه ادعای زبانی و معرفت ذهنی به مرتبه ظهور عینی و تحقق وجودی در پرتو تهجد شبانه[1]

3: اصل بازتعریف بنیادین هویت انسانی در افق حضور ربوبی و انکشاف حقیقت خویشتن در سکوت ملکوتی شب و خلوت عبادی[2]

4: اصل فروپاشی حجاب های کثرت و گشایش افق ادراک ناب توحیدی از رهگذر حضور خالصانه در خلوت شبانه با پروردگار[3]

5: اصل عبور تدریجی و عمیق انسان از ایمان تقلیدی و ذهنی به مرتبه ایمان حضوری و شهود زنده حقیقت الهی در ساحت تهجد[4]

[1] . نماز شب میدان عبور ایمان از مرحله ادعا به مرحله تحقق است؛ ساحتی که در آن حقیقت ایمان از دانسته ای ذهنی به حضوری زنده و جاری در جان انسان تبدیل می شود. قرآن کریم این تعالی را با وعده «عَسى أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً» بیان می کند؛ مقامی که نشان دهنده ظهور عملی ایمان در عالی ترین مرتبه کرامت الهی است.

[2] . در هنگامه شب که غوغای عالم خاموش می شود، انسان در برابر حقیقت خویش قرار می گیرد و نسبت خود را با خداوند بازمی یابد. این انکشاف، بازسازی هویت حقیقی انسان در پرتو عبودیت است؛ زیرا تهجد، انسان را از اشتغال به کثرات رها ساخته و او را در معرض شهود حقیقت وجودی خویش قرار می دهد.