اصالت ساقی‌العباس بودن حسین‌بن علی

اصول

• اصل تجلی عطش مضاعف ساقی در میدان کربلا به‌مثابه نمود عمیق فنا در ساحت حسینی[۱]
• اصل ارتباط وجودی عباس با امام حسین به‌مثابه واسطه فیض و سرچشمه طهور[۲]
• اصل شدت عطش عباس به‌مثابه معیار مقرب بودن در وادی عشق حسینی[۳]
• اصل تشنگی مضاعف عباس به‌مثابه آموزگار عاشقان و حامل ادب مع‌الله[۴]
• اصل همزمانی سقایت و تشنگی به‌مثابه رمز وحدت وجودی عباس و حسین[۵]

[۱]. حضرت عباس در عین سقایت عاشقان، خود نیز تشنه و عطشان بود و این عطش مضاعف نشان از تجلی فنا و تسلیم کامل در حضور امام حسین دارد. سقایت حسینی، به‌صورت غیرمادی و معنوی، موجب شد که عطش عباس نه تنها رفع نشود بلکه شدت یابد، تا نشان دهد سقایت حقیقی عشق در وادی کربلا، با فنا در ذات همراه است.

[۲]. ساقی بودن عباس تنها نقش عملی ندارد؛ بلکه پیوند وجودی او با حسین سبب شد که هر قطره آب طهور، همزمان عطش او را عمیق‌تر کند. هر کس بخواهد از فیض حسینی بهره‌مند شود، باید از مسیر عباسی عبور کند و با عطش و فنا در مقام سقایت آشنا شود.