اصول
۱: اصل انکشاف تامّ و فراگیر مظهریت اسم جبار الهی در حقیقت قدسی، ازلی و فرازمانی امیرمؤمنان(ع) بهمثابه مجلای کامل اقتدار ربانی[1]
2: اصل ظهور جامع اقتدار مطلق ربانی در هیئت ولایت تکوینی و تشریعی امیرمؤمنان(ع) بهعنوان کانون تدبیر و هدایت الهی در عالم[2]
3: اصل پیوند ذاتی، وجودی و انفکاکناپذیر میان حقیقت امامت علوی و مراتب متعالی جبروت الهی در هندسه آفرینش[3]
4: اصل مرکزیت حقیقت علوی در ظهور، تفسیر و انکشاف اسرار نهان قهاریت، ربوبیت و تدبیر الهی در مراتب باطن عالم[4]
5: اصل اصالت نور جبروتی ولایت علوی در تأمین هدایت باطنی انبیاء و جریان مستمر افاضه معرفت الهی در تاریخ رسالت[5]
[1] . ظهور عنوان «آیه جبار» در کلام حضرت، بیانگر مرتبهای است که حقیقت علوی را به عنوان مجرای ظهور اراده قاهرانه و حکیمانه الهی در سراسر نظام هستی معرفی میکند.
[2] . انتساب مقام «آیه جبار» به حضرت، حاکی از آن است که ولایت علوی ظرف تحقق اقتدار الهی در تدبیر هستی و هدایت انسانها در همه مراتب وجود است.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.